"Seninle daha çok konuşuruz,
böyle birbirimizden uzak, böyle kendi kendimize.."
Yazışıp duruyorduk. Her bir cümlenin bir paragraflık anlam taşıdığı o kağıtlara baktıkça içimin ne kadar dolup taştığını görüyorum. Şimdi bir karşılık bekleme telaşı sarmış beni. Sanki sesime ses gelmese bir daha kağıdı kalemi elime almayacağım.
Derhal Tezer Özlü okumalıyım. O gülüşte birşeyler bulacağıma eminim..